home > column van de maand

Column van de maand

 
 

Afscheid

Nu, in oktober 2017, vlak voor de herfstvakantie, na op de kop af 11 jaar, komt het einde van mijn predikantschap in Giethoorn en Steenwijk nu snel dichterbij. Per 1 januari 2018 aanvaard ik de roeping om voorganger te worden van de Protestantse gemeente Hoogeloon Eersel en Bergeijk. Een hele nieuwe wending in mijn carrire: verandering van standplaats en van kerkgenootschap.
Maar eerst afscheid nemen in mijn oude gemeenten: Steenwijk en Giethoorn. Het is eigenlijk met geen pen te beschrijven wat de afgelopen jaren voor mij en mijn Linda hebben betekend: we zijn gekomen met zn tween (en n kat), in de laatste dagen van de herfstvakantie van 2006. En straks gaan we met zn vieren: twee kinderen (en twee katten) rijker. Dat alleen al maakte van deze jaren hele bijzondere jaren. Onze kinderen Julia en Wouter zijn hier geboren, opgegroeid en naar school gegaan. Ook naar kindereiland, streetdance, schaatsen, judo, muziekles en noem maar op. Ik heb bij Vriendenkring gezeten en bij de Musicalgroep. Door dit alles voelden wij ons vervlochten met de gemeenten en de gemeenschappen van Giethoorn en Steenwijk.
In Steenwijk kwamen we niet alleen de boodschappen. Ook het culturele leven van Steenwijk is een verrijking. De plaats heeft zo veel unieke charme dat we ook hier nog graag wel eens terug willen komen voor een dagje of een weekendje. Ieder jaar weer meedoen met bijvoorbeeld de hier wel bijzonder feestelijke Avondvierdaagse was echt een Steenwijks gevoel. We hebben het hier 11 jaar enorm goed gehad.
Waarom dan weggaan? In dat goed gaan kwamen de afgelopen anderhalf jaar steeds meer barstjes. Blokzijl ontsloeg mij als predikant. In Steenwijk komt bij ongewijzigd beleid de bodem van de schatkist wel erg snel in zicht, ook mede dankzij het uitvallen van de financile steun van Blokzijl, een paar jaar geleden al. Ook in Giethoorn blijken de middelen niet oneindig te zijn, en moet er op den duur wat gebeuren. Toch bleven Giethoorn en Steenwijk naar mij toe het principe voor onbepaalde tijd trouw. Maar voor onbepaalde tijd hoeft niet voor eeuwig te zijn. Soms is er gewoon behoefte aan herorintatie en herschikking van de kaarten. En dan is het zaak om een wijs besluit te nemen voordat die behoefte verandert in bittere noodzaak.
Dat maakte dat ik al een paar jaar geleden ben begonnen met solliciteren. Maar de weinige doopsgezinde gemeenten die in die tijd een vacature hadden, die de moeite van een eventuele verhuizing waard waren, wilden mij niet. Daar kwam bij dat samenwerkingsverbanden alleen maar uit elkaar vielen, in plaats van dat er gebeurde waar ik op hoopte: dat er nieuwe zouden ontstaan, zoals ook hier destijds, om voor een voorganger bestaanszekerheid voor de toekomst te kunnen bieden. Helaas kunnen we geen ijzer met handen breken. De krimp van de doopsgezinde broederschap is een feit waar we in al die jaren, met al onze collectieve wijsheid, helaas niets aan hebben kunnen doen. Ik ook niet, en dat is het enige dat mij spijt.
Toch zijn we netto nog niet zo heel verschrikkelijk gekrompen. Dankzij nieuwe aanwas, leden die zich lieten over- of inschrijven, of zelfs belijdenis deden en zich lieten dopen, zijn we numeriek verrassend redelijk op peil gebleven. Maar waar we niets aan hebben kunnen doen is het toenemen van de gemiddelde leeftijd en het daarmee afnemen van de organisatiekracht. Ouderen willen niet meer te veel verantwoordelijkheid, te veel veranderen, en ook niet te veel moeten reizen. Ook weer feiten die qua belang niet verloochend moeten worden.
Waarom naar de PKN? De theologische discussie over de kinderdoop die af en toe wordt gevoerd tussen doopsgezinden en protestanten baseert zich op 16e een 17e eeuwse argumenten die al lang door de praktijk zijn achterhaald: ook in de PKN mag je zelf kiezen om je te laten dopen en/of belijdenis te doen als je al gedoopt bent. De betekenis van het doopritueel heeft ten opzichte van de reformatietijd een verschuiving ondergaan van afwassing van erfzonde naar symbool van Gods onvoorwaardelijke, ouderlijke liefde voor ons, te beginnen bij het onmondige kind. Voordat het kind ja of nee kan zeggen, zegt God al ja tegen ons! En dat is het mooie van genade. Daar geloof ik ook in: Gods onvoorwaardelijke liefde, daar kan ik niet op tegen zijn.
Blijft nog het punt van de vredesgemeente tegenover de staatskerk die medeverantwoordelijk is voor het leger en voor geweld. Als het om vrede gaat is niemand heilig: ook de Doopsgezinde Broederschap kent zijn militairen, tot generaals aan toe! En ook vanuit een PKN-achtergrond worden geweldige boeken over vredestheologie en weerloosheid geschreven. En al sinds 1795 heeft ook de PKN in de praktijk geen bevoorrechte positie meer als staatskerk.
Misschien dat het ooit in de verre toekomst nog tot een vruchtbare samenwerking mag komen tussen de Doopsgezinde Broederschap en de PKN. Net als de Lutheranen zouden we binnen de PKN grotendeels onze eigen organisatiestructuur overeind kunnen houden en zou er voor onze specifieke theologische inzichten zelfs een groter klankbord zijn! Dan zou hetgeen waar we elk jaar op de tweede of derde zondag van het jaar voor bidden, de nheid van de Christenen, weer een stukje dichterbij komen.
Rest mij nu nog om alle mensen van wie ik hier ben gaan houden, gemeenteleden, kerkenraadsleden, vrienden en bekenden, hartelijk te danken. Wij gaan jullie ongelooflijk missen. Het vooruitzicht van dit gemis doet nog wel het meeste pijn, het snijdt soms als een bot mes door mijn ziel. Ik ben ook dankbaar dat jullie altijd goed voor ons zijn geweest, mij altijd gestimuleerd hebben om mij te blijven ontwikkelen en dit ook op een vanzelfsprekende manier mogelijk hebben gemaakt. En natuurlijk ook bedankt dat we deze mooie en belangrijke jaren mochten wonen in de Gieterse pastorie!
Ook dank ik de scholen waar ik godsdienstles heb gegeven: de Zuiderschool en de Woldschool, en ook voor korte tijd de Kleine Kamp en de Samensprong. Ik dank alle directeuren, leerkrachten, de regiobegeleider en andere GVO en HVO collegas. Maar vooral de schoolkinderen, jullie ga ik intens missen. Wat heb ik mooie dingen met jullie mogen beleven.
Het ga jullie goed, heb vertrouwen in de toekomst!


Jullie bijna-ex-herder-en-leraar,


Matthijs de Vries




Op vakantie thuiskomen
Net terug van vakantie. Wat een heerlijke tijd was het. En ook bijzonder. Dit jaar zijn Linda, de kinderen Julia en Wouter, en ik naar Duitsland op vakantie geweest, om precies te zijn naar Traben Trarbach aan de Moezel. Wat een schitterende omgeving is dat! We hadden een bungalowtje gehuurd, precies op het hoogste punt in een lus van de meanderende rivier. Uit ons huisje keken we uit op het Oosten, en vanuit het restaurant van het park keken we op het Westen. We hebben er veel gezien, gewandeld, geklommen en plaatsjes in de omgeving bezocht, zoals Idar-Oberstein en Bernkastel. Maar de meest bijzondere excursie was die naar mijn geboortegrond: Weierhof, Kirchheimbolanden en de Donnersberg.
In Weierhof wilde ik de kinderen mijn geboortehuis laten zien. Maar toen we ervoor stonden werden we meteen uitgenodigd voor een lunch bij onze oude buren, die er nog steeds tegenover wonen! Toen wij uit Weierhof weggingen in 1979 waren zij in mijn beleving al oud, maar ze waren er nog. In hun huis was niets veranderd, net zo min als in de rest van het dorp trouwens. Alleen de kerktrappen waren vernieuwd en er lagen zonnepanelen op het dak van het vermaningshuus, maar voor de rest was alles het zelfde. Tot en met de zolder van een natuurstenen schuurtje waarin ik als vierjarige indiaantje speelde met het zoontje van de dominee. Alleen de loods waarin ik mij had verstopt voordat we naar Nederland verhuisden heeft plaats gemaakt voor een Doopsgezind studiecentrum. Uiteindelijk hebben we zelfs mijn geboortehuis van binnen mogen zien, omdat er nu een dochter van onze toenmalige buren in woont.
Weierhof is bijzonder omdat het al vanaf 1662 bijna uitsluitend door Doopsgezinden wordt bewoond. De van oorsprong Zwitserse Mennnieten vestigden zich aan het beekje Gerbach, door er een watermolen (Weier in het oud Duits) te bouwen, en daarna een vijftal vakwerkboerderijen. Die boerderijen zijn er nog steeds - en ook nog in functie. Al is de boel wel gemoderniseerd. In mijn jeugd herinner ik mij, werden de koeien nog door de straten van het dorp gedreven en waren er her en slechts met planken afgedekte koeienmestdepots, die nu in kleurige bloemperkjes veranderd zijn. Enkele keren per week haalden wij verse melk bij de boer in zon klein, wit emmertje met een deksel. Hoog boven het dorp torent de Doopsgezinde kerk. Je moet vijf steile trappen op om er te komen. Zo houdt men de gemeente jong en fit! Aan het einde van het dorp ligt een klein, intiem kerkhofje met prachtige, oude treurwilgen en veel bloemenpracht. Aan de overzijde van de Gerbach zijn na de oorlog een kolonie voor Amerikaanse soldaten, en gymnasium met internaat verrezen, dat van heinde en verre leerlingen trekt.
Voor mij was het een feest van thuiskomen: Ik sprak zelfs nog enkele van mijn oude buurkinderen - nu inmiddels ook veertigers. De volgende dag was er zelfs een bruiloft: van de kinderen van mijn buurkinderen (de generaties hebben zich daar kennelijk sneller opgevolgd dan bij ons).
Daarna gingen we een kijkje nemen in Kirchheimbolanden. In het plaatselijke ziekenhuis heeft mijn eigenlijke geboortewieg gestaan, maar van het stadje zelf had ik door mijn jonge leeftijd nooit een duidelijk beeld gekregen. Het is een pittoresk plaatsje met veel oudheden en een belangwekkende geschiedenis. Het wordt die kleine Residenz genoemd want Mozart heeft er ooit op een orgel gespeeld. Nu nog steeds speelt Kirchheimbolanden kortweg Kibo een unieke rol in Duitsland: een enorme fabriek van Borg-Warner voorziet zon beetje de hele Duitse auto-industrie van turboladers. Die draait dus op volle toeren. Maar zo gierend als de turbofabriek draait, zo ingeslapen lijkt Kibo zelf. Zelfs midden op de dag was er haast niemand op straat en in de winkels was het uitgestorven.
Ten slotte zijn we de Donnersberg opgereden en hebben de uitzichttoren beklommen. De Donnersberg is een slapende vulkaan, zon 100 kilometer ten Zuiden van de Vulkaan-Eifel. De Donnersberg is bekend omdat in de Middeleeuwen de Tempeliers er een ontmoetingsplek hadden. Maar ook lang daarvr, in de tijd van het Germaanse heidendom, was de Donnersberg een heilige plaats.

Stairway to heaven: de vijf trappen naar de Doopsgezinde kerk in Weierhof.
Na thuiskomst van deze heerlijke vakantie, bereikte mij het bericht dat br. Jancko de Boer, ons allen bekend, overleden was. Dit was nog geen half etmaal na onze thuiskomst gebeurd. Had het zo moeten zijn? Jancko verdiende een persoonlijke uitvaart, en gelukkig heb ik daar een rol in mogen spelen. Zie ook het in memoriam verderop.
Op dit moment zijn de Open Deur in Giethoorn, en de Kunst Markt en Menno Caf in Steenwijk, nog in volle gang. Voor mij gaat na nog een weekje vrij en een weekend op Texel, straks ook het gewone werk weer beginnen. We beginnen met een klapper: de tentdienst op 27 augustus met het Tom Waitskoor, met mijn protestantse collega, de voorbereidingscommissie, en nog vele andere medewerkers. Gelijk daarna een paar dagen studieverlof op Mennorode, en dan gaan we de drukke septembermaand weer in, waarin alle gewone activiteiten weer wordt opgestart. Ik schrijf gewoon, maar door zo veel vrijwillige en liefdevolle inzet van zovelen is het eigenlijk een wonder. Ik noem maar de vredesweek, waarvoor de voorbereidingen al in volle gang zijn. De vredesdienst in Giethoorn op 17 september wordt een zang- en belevingsdienst voor jong en oud, want ook de zondagskring begint dan weer. Alle verdere activiteiten vindt u ongetwijfeld verderop in dit blad of anders in ons jaarprogramma of op de website. We gaan er weer met frisse moed tegenaan.
Matthijs de Vries



Hartenkreet

Waarom schrijf ik een overdenking voor de Gemeentebrief?Dat doe ik, om jou, de lezer, te bereiken. Ik probeer me in jou te verplaatsen. Waarom leest je dit?Wat beweegt jou? De kans is natuurlijk het grootst, dat je lid, vriend of belangstellende bent van deDoopsgezinde Gemeente Steenwijk, want dan sla je deze pagina natuurlijk direct open. Of je benteen kerkenraadslid van een naburige gemeente, want ook dan ontvang je uit hoofde van je functiedeze Gemeentebrief. Maar de kans bestaat ook, dat je niet kerkelijk bent. Misschien vond je dezeGemeentebrief op een leestafel, op de website of bij het oud papier, en is je nieuwsgierigheid gewektdoor de titel. Dan is het ook mogelijk, dat je niet meer kerkelijk betrokken bent, maar nog wel gelooftdat er meer is tussen hemel en aarde. Want dan behoor je tot een grote groep.

De groep van mensen namelijk, die niet meer naar de kerk gaat, maar nog wel eens een boek meteen spirituele of geestelijke inhoud leest. Je bezoekt nog wel eens een Mattheus Passion, of jeschakelt op Witte Donderdag naar The Passion op televisie. Ook waardeert je de Christelijkenaastenliefde: wat u wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander. Maar de kerk als instituut met vasteleden, daar heb je afscheid van genomen (of misschien al nooit ervering mee gehad). Dit zijnnatuurlijk alleen maar aannames van mijn kant. Wie je bent en waarom je dit leest, weet je zelf hetbeste.

Toch ben ik genteresseerd in jou. Want ik breek mij het hoofd over hoe ik je kan bereiken. Hoe ik ietsvoor je kan betekenen. Maar eerlijk gezegd noem het met een lelijk woord zendingsdrang hoe ikje ervan zou kunnen overtuigen dat het nodig is dat er ook nog praktiserende Doopsgezinden zijn,en dat we ook jou daarbij nodig hebben. Deze gemeente kan alleen maar bestaan bij de gratie vanlevende mensen die hun handen uit de mouwen steken. Daarom ons geliefde motto daden gaanwoorden te boven.

Zo hopen wij op vele manieren waardevol te zijn: voor mensen in nood in onze samenleving dichtbij,in andere landen, maar ook voor het geluk van de mensen binnen de gemeente en daar vlakomheen, door te helpen bij het vormgeven van belangrijke levensgebeurtenissen met rituelen, zoalsbij rouw en trouw, door een gids te zijn bij het zoeken naar de zin van dit bestaan, en door warmteen geborgenheid te geven, en een luisterend oor, aan wie dat nodig hebben. Is er in de vele kringenen werkgroepen die we hebben, de zusterkring, de werkgroep van de Vermaning Aktief, degespreksgroep, de liturgiecommissie het is maar een greep misschien iets dat jou interesseert?

Dit alles kan niet zonder jou. Ik weet dat er vele organisaties zijn die aan je trekken: scholen, sport-en hobbyverenigingen, politieke partijen. Ik voeg mij maar in dit koor. Wij hebben geen grotereclamebudgetten, geen gelikte mediacampagnes. Maar wij zorgen er uiteindelijk voor dat er eensfeervolle ruimte is waar mensen hun lief en leed met elkaar, en in gebed met kunnen delen. Waarhet orgel speelt en waar de naastenliefde wordt gepreekt.

Hoe bereik ik jou? Waar ben je gebleven?

Matthijs de Vries


Chocolade Jezus

Al mijn halve leven ben ik groot fan van de artiest Tom Waits. Hij is dichter, liedjesschrijver, cabaretier, levend kunstobject, en natuurlijk zanger en pianist. Hij wordt genoemd in de bekende Amerikaanse serie Gilmore Girls. Ik heb alle cds van Tom Waits, inclusief de verzamelcds en de cds met oude liedjes die weer opnieuw uitgebracht werden. Helaas heb ik nog nooit een optreden van hem mee kunnen maken, omdat hij zeer weinig optreedt in Nederland, en als dat al het geval is, zijn de kaartjes astronomisch duur en snel uitverkocht.

Het leuke aan Tom Waits zijn de teksten van de liedjes die hij schrijft. Op zijn eigen, unieke manier observeert hij de wereld en schrijft over dingen die hem daarin opvallen. Hij is geen gelovig mens, in tegendeel: als hij het in interviews over het Christelijk geloof heeft, gaat dat niet erg diep. Maar desondanks heeft hij toch een paar goede gospel-liedjes geschreven die verfrissend anders-dan-anders zijn. De gospels van Tom Waits kun je eigenlijk niet met goed fatsoen Christelijk of geestelijk noemen. Ze gaan gewoon over de dingen die hij in zijn dagelijks leven op straat ziet of op de radio hoort, die toevallig met geloof te maken hebben.

We kennen allemaal wel de chocolade paashazen die rond deze tijd weer in de schappen komen. Van die paashazen, die, als ze met Pasen niet verkocht zijn, vermoedelijk uit hun paashaasjasje worden gescheurd en een Sinterklaasjasje aankrijgen, zodat ze in november de schappen weer in kunnen.

Op een dag, in de Paastijd, liep Tom Waits langs zijn plaatselijke snoepwinkel: Zerelda-Lees Candy Store, en zag daar zelfs chocolade Jezuspoppen liggen. Hij moet bij zichzelf gedacht hebben: wat voor geloof draag je uit met een chocoladen Jezus? Dus schreef hij een kritisch-met-een-knipoog liedje met de titel Chocolate Jesus. Het is te zien op youtube, in een uniek live optreden tijdens de David Letterman Show: https://www.youtube.com/watch?v=1wfamPW3Eaw

Hij concludeert dat het geloof in Jezus tegenwoordig allen maar lijkt te draaien om een goed gevoel van binnen: Jezus houdt van je, je bent goed zoals je bent. Zo wordt Jezus voor het karretje van de consumptiemaatschappij gespannen: alleen een chocoladen Jezus kan mijn ziel bevredigen.

Voor mij gaat het in de tijd voor Pasen juist om die andere kant van Jezus, de moeilijke kant, de kant die onze consumptiemaatschappij bekritiseert. De kant van Jezus die nee tegen ons zegt, waar wij graag ja zouden willen horen, en waar we graag zelfbevestiging zouden hebben gekregen. Waar wij onze maag vullen met chocolade paaseitjes en paashazen, heeft Jezus voor ons slechts brood en wijn in de aanbieding, waarbij we ook nog eens aan zijn lichaam en zijn bloed moeten denken. Tegenover de zoete Jezus die onze zintuigen streelt met de mooie muziek van the Passion, en lekker eten Pasen als het Eetbare Evangelie - staat de bittere Jezus met de schrale soberheid van het kruis.

De tekst van Tom Waits zit vol humor en zelfspot. Hij is daarin ook wel wat overdreven. Maar terwijl we allemaal mede schuldig zijn aan onze, op consumptie gerichte levensstijl, straalt hij in zijn hele optreden de rauwe werkelijkheid uit: hij staat bij voorkeur als vogelverschrikker te zingen door een megafoon in plaats van een microfoon. De enige muzikale begeleiding bestaat uit een contrabas, een banjo, soms een mondharmonica, en een roestige, ijzeren hoepel van twee meter doorsnee. Tom Waits laat zien, hoe je met weinig middelen en een sober podium, toch extravagant kunt zijn.

Laten wij in deze tijd voor Pasen eens stil staan bij hoe goed we het eigenlijk hebben. Hebben we alles nodig wat we hebben? Komen we nog toen aan zijn? Zijn we er voor onze naaste als hij hulp nodig heeft? Is er ook voor ons een weg terug terug naar de eenvoud?

Matthijs de Vries








Toren van Babel

De basis vergeten

Over de blinde vlek van de torenbouwers. Genesis 11.1-9, Markus 10.17-31

Dit is de laatste preek in de serie over het jaarthema blinde vlekken in dit najaar. We hebben verhalen behandeld uit Genesis 1 t/m 11, waarin d ultieme blinde vlek van de mensheid centraal staat: namelijk onbewust God naar de kroon te willen steken.

Lees verder >>




Pinksteren 2016Typex

Overdenking Pinksteren 2016 - Handelingen 2. 1-11, Jol 3. 1-5

Niet voor niks heb ik voor deze Eerste Pinksterdag, het verhaal van Pinksteren lezen uit de methode die ik voor Godsdienstles gebruik. Zo komt er eens wat aandacht voor die leerlingen, die daar aan die tafel zitten, zon tien dagen na Hemelvaart. De leerlingen die in mijn klas zitten met Godsdienstles probeer ik dat een beetje te laten invoelen.

Lees verder >>






Vissers van mensen

Overdenking 7 februari 2015. Jesaja 6.1-8, Lucas 5.1-11

Themas: geroepen worden, vissers van mensen worden.

Jesaja ervaart het wonderlijke visioen van de serafs in de tempel. Zijn mond wordt met een gloeiende kool aangeraakt om zijn lippen rein te maken, zodat hij profeet kan worden.

De leerlingen ervaren een wonderbaarlijke visvangst. De hele nacht hadden ze te vergeefs gevist. De vissen wilden niet bijten. Nu dat Jezus ze de opdracht geeft, en ze op zijn woord uitvaren om vis te vangen, lukt het wel. Net als Jesaja voelt Petrus zich niet waardig om met Jezus om te gaan.

Lees verder>>



Het licht schijnt in de duisternis en de duisternis heeft het niet in haar macht gekregen

Overdenking Eerste Kerstdag 2015. Johannes 1.1-14

Als mensen mij vragen: wat is het belangrijkste punt van Kerstmis, dan zeg ik Dat het licht schijnt in de duisternis en de duisternis het niet in haar macht heeft gekregen. Dat is voor

mij de essentie van Kerstmis.

Lees verder>>


Icarus

Overdenking 6 september 2015. Deuteronomium 4, Markus 8.27-38

Op de Zuiderschool mogen de leerlingen vragen stellen. Ik probeer ze ook te stimuleren om lastige vragen te durven stellen. Een leerling schreef de vraag op: waarom kan ik niet vliegen?

Lees verder>>




Pinksteren in gewone taal

Overdenking Pinksterdienst 24 mei 2015. Genesis 11.1-9 en Handelingen 2.1-18.

In Genesis vinden we achter elkaar drie verhalen die gaan over de menselijke hoogmoed: de mens die probeert God naar de kroon te steken. De eerste vinden we in het paradijs, bij de boom van kennis van goed en kwaad. Een kennis die tot dan toe alleen God voorbehouden was. Daarna lezen we het lange verhaal over Noach en de zondvloed.

Lees verder>>




Pasen in Jip-en-Janneke-taal


Overdenking Paasdienst 5 april 2015. Jesaja 25.6-9, Psalm 118.14-24, Johannes 20.1-18

Laatst zag ik de film Philadelphia, die bekende film uit de jaren 80 waarin Tom Hanks de aidspatint Andrew Beckett speelt. Zijn belangrijkste tegenspeler is zijn advocaat Joe Miller, gespeeld door Denzel Washington. Deze volksadvocaat heeft een zinnetje dat hij steeds herhaalt: Explain it to me like Im a fouryearold: probeer het mij eens uit te leggen alsof ik een kind van vier jaar oud ben. Wij zouden dan misschien zeggen: zeg het eens in Jip-en-Janneketaal.

Lees verder>>



De Wet van Christus

Overdenking 8 maart 2015. Teksten: Exodus 19.16-20.17, Romeinen 7.14-8.2

Zijn het de tien geboden die we gelezen hebben, of de tien woorden? En wat is het belang van het antwoord op die vraag?

Lees verder>>


Vanishing Point

Overdenking 15 februari 2015. Over Genesis 4.1-16, Mattes 4.1-11.

Vanishing Point (film, 1971) als inspiratiebron.

lees verder>>




Bruggen

Ieder mens zit op zijn eilanden zit vast in zijn bestaan

Om een ander te bereiken moet je van je eiland gaan

lees verder>>

Meer informatie Facebook   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Giethoorn   ANBI-register Doopsgezinde Gemeente Steenwijk
contact maandblad sitemap
routebeschrijving nieuwsbrief disclaimer
veelgestelde vragen inloggen colofon
2018 Doopsgezind.nl